ضعف ما و تفکیک مخلوق از خالق

گاهی حوادثی رخ می دهند که واقعیت های رخ داده و بازتاب های بعد از آن ما را به حیرت وا می دارند. الله خالق و مالک هستی است. انسان و سایر موجودات مخلوق خدا هستند. ادیان آسمانی یکی پس از دیگری روشنگر راه رسیدن بخدا هستند. علم جز شناخت اجزاء و کشف روابط درونی بین اجزا (مخلوقات خدا) نیست. معنای توحید جز وابستگی همه مخلوقات به یک منشاء واحد نیست. طب یا علوم پزشکی هم جز در همین تعریف نمی گنجد. بنابراین همه دانسته های انسان زمانی که به قطعیت و ثبوت رسیدند, علم خوانده می شوند.

هرگز علمی بنام علم اسلامی نداریم. تفکیک قایل شدن بین دین وعلم جز کج فهمی و بد فهمی نیست. اگر علم اسلامی خاصی وجود داشت, توصیه پیامبر اکرم (ص) به فراگیری علم ولو در «چین» توجیه پذیر نبود. از نظر قرآن سرانجام انسان از راه دانش در مورد آفاق (هستی) و انفس ( علوم جانوری و انسانی) به خداشناسی واقعی می رسد.

بنابراین هر آنچه در حوزه طب چه سنتی (ناشی از تجارب پیشینیان) و چه دانشگاهی ( برآمده از آزمایشگاهها و کار شبانه روزی ) به ثبوت و قطعیت رسیده باشد چیزی جز پی بردن به قدرت و علم ذات کبریایی حق نبوده و نیست.

این ضعف از ماست که هستی را از خالق هستی تفکیک می کنیم. علم همیشه موید قرآن بعنوان کلام حق بوده است. اشتباه در آن است ما در قرآن بدنبال علم می گردیم در حالیکه قرآن راه رسیدن به علم را سعی, تفکر, تعقل معرفی می کند. قرآن مابین عالم و جاهل تفاوت قائل شده است. قرآن بین مجاهد (تلاشگر) و قاعد (نشسته) تفاوت خاصی می گذارد. حیف است هزاران ساعت مجاهدت برای شناخت آنچه در حوزه خلقت خدا وجود دارد را نادیده بگیریم. بنظرم این جز از سر حسادت نیست.

حیف است با جهالت خویش بنام دین اسرار فاش شده هستی در علم انفس در کتب پزشکی را بسوزانیم. شاید نمیدانیم با این کتاب سوزی ها دیوار بی اعتمادی بنا می سازیم.

سپاس خدایی را که برای اندیشه انسان محدودیت قائل نشد و انسانهای دیگر را از تسلط بر فکر و اندیشه دیگران ناتوان ساخت هرچند اندیشیدن در باره ذات پر عظمتش باشد. باز سپاس خدایی که وعده داد که شناخت کاملش تنها از راه سیر در آفاق و انفس (بخوانید دانش) میسر می گردد. آنگاه است که با فرمان آن ذات مقدس همه چرخه های حیات به نوع احسن به وظایف خویش عمل نموده و نعمتهای خداوند از زمین و آسمان نازل خواهند شد.

ضمنا درود می فرستیم به همه ابنای بشر که راه رسیدن به شناخت معبود را از راه کشف اسرار ریز و درشت هستی -ولو خود بدان اعتقادی نداشته اند- تسهیل نموده اند. ما قاضی روز جزا نیستیم.

«یا رب» فلانی مرا «بیهوده» کشت!...